Książka niniejsza jest odpowiedzią na apel Benedykta XVI o podjęcie trudu zrozumienia i umiłowania liturgii. Zamiarem autora jest przybliżenie nauczania kardynała Ratzingera na ten temat i zaproszenie Czytelników do dalszej osobistej lektury nauczania obecnego papieża. Książka niniejsza nie jest bowiem całościową analizą jego twórczości w zakresie liturgii. Zgodnie z tytułem, jest rodzajem przewodnika przez rok kościelny. Na każdy miesiąc proponuje dwa rozważania w nawiązaniu do uroczystości, świąt lub wspomnień przewidzianych w danym miesiącu, niekiedy rozważania nawiązują do okresu liturgicznego, na przykład Adwentu lub Wielkiego Postu. W ten sposób otrzymujemy mozaikę dwudziestu czterech tematów. Całość bazuje na bogactwie nauczania kardynała Ratzingera, nie pomijając jego najnowszych przemówień i dokumentów.
Czytaj dalej »

Książka ta opisuje z perspektywy lingwistyczno - komunikacyjnej fenomen jednego z najstarszych gatunków medialnych. Odwołując się do koncepcji rozmowy telewizyjnej talk show - ",Rozmów w toku",.
Czytaj dalej »

Cała ta książka jest powieścią w formie wariacji. Poszczególne części występują po sobie jako kolejne części drogi prowadzącej do wnętrza tematu, do wnętrza myśli, do wnętrza jednej jedynej sytuacji, której zrozumienie niknie mi w nieskończoności. Jest to powieść o Taminie, a w chwili, gdy Tamina odchodzi ze sceny - powieść dla niej. Ona jest główną postacią i głównym słuchaczem, a wszystkie pozostałe wątki są wariacjami na temat jej historii i zbiegają się w jej życiu jak w lustrze. Jest to powieść o śmiechu i zapomnieniu, o zapomnieniu i Pradze, o Pradze i aniołach.
Czytaj dalej »

Ktokolwiek pragnie uchwycić myśl autorów biblijnych, musi bez względu na swe przekonania starać się spojrzeć na ich dzieło nie tak, jak sam je widzi, lecz tak, jak oni na to patrzyli. Warto tu, jak sądzę, zacytować słowa Jeana Rudhardta, historyka religii greckiej, profesora Uniwersytetu w Genewie. Powiada on, że jeśli chcemy zrozumieć cokolwiek z tej czy innej religii, to ",nie ma innego sposobu, niż stać się uczniem tych, których chcemy zrozumieć (...)
Czytaj dalej »

?Rasa mystica? to efekt moich podróży do Indii i świadectwo fascynacji tym krajem. Próba opisania ? wzorem mistrzów: Kapuścińskiego, Bubera i Levinasa ? innej kultury i człowieka, który w istocie jest taki sam, jak ty i ja. Tylu już było wędrowców zauroczonych Indiami, odurzonych hipnotycznie oddziałującym, niewiarygodnym światem. Nawet na mnie, doświadczonym wszak podróżniku, żadne z poznanych miejsc nie wywarło tak piorunującego wrażenia. Indie mnie wciągnęły, omotały, naznaczyły. Tam spotkałem Innego, zbliżyłem się do niego, dotknąłem go lekko i nieśmiało. Wiem dobrze: wielu z tych, którzy o Indiach piszą i mówią, myli się. Ja też się mylę, bo żaden opis nie odda tej pulsującej, mistycznej, prastarej hinduskiej rzeczywistości, tamtego ?tu i teraz w Indiach?.
Czytaj dalej »

Odkąd Tadeusz Nalepa przekształcił Blackout w Breakout, do oficjalnego (acz nie ostatecznego) końca działalności grupy upłynęło 12 lat. Ten czas zespół Breakeout poświęcił, by wypełnić smutną socjalistyczną rzeczywistość intensywną barwą swojej muzyki. Krytykowani przez media za sprzyjanie zachodnim wzorcom i demonstracyjnie długie włosy, w końcu objęci zakazem emisji w telewizji i radiu, uparcie tworzyli teksty i melodie, które wywalczyły sobie drogę do świadomości Polaka i znalazły miejsce na półce z jego ulubionymi przebojami. Grupa Tadeusza Nalepy nadawała wyraźny sygnał, że nad Wisłą blues i rock mają się świetnie, a socreal jest wobec połączenia słowiańskiej fantazji z hendriksowskimi i zeppelinowymi tradycjami zupełnie pozbawiony szans. Nowe, rozszerzone wydanie książki zawiera wspomnienia o zmarłym 4 marca 2007 roku Tadeuszu Nalepie, kalendarium i wywiady oraz uzupełnioną dyskografię, a także galerię niepublikowanych dotąd zdjęć.
Czytaj dalej »

Ta Praewangelia przez wiele lat była przechowywana w jednym z buddyjskich klasztorów w Tybecie, aby nie skalały jej ręce fałszerzy. Zawiara ona wydarzenia oraz rozmowy, których nie ma w dotychczas znanych Ewangeliach. Uwagę zwraca braterski stosunek Jezusa do zwierząt, wielokrotnie akcentowana idea reinkarnacji.
Czytaj dalej »

ohan Huizinga (1872-1945), z wykształcenia orientalista, przez dziesiątki lat profesor historii kultury na uniwersytecie w Lejdzie (Holandia), jest szeroko znany w świecie jako autor dwóch przede wszystkim dzieł: Jesień średniowiecza (1919) i właśnie Homo ludens. Ta ostatnia książka, choć opublikowana w 1938 roku, do dziś fascynuje historyków i filozofów kultury świeżością i odkrywczością spojrzenia, czego dowodem jest nowa dziedzina badawcza zainicjowana pod koniec XX wieku: ludologia. Autor wskazuje na grę-zabawę jako element kultury konstytutywny dla wielu jej dziedzin. Zabawa nie jest tu zwykłą rozrywką, lecz współzawodnictwem, rywalizacją, która z czasem przybrała instytucjonalne formy. Huizinga wynajduje nowe słowo ",ludiek", na oznaczenie niuansów tego ",ludycznego", charakteru ludzkiej kultury. Nie twierdzi, że kultura jest wprost ",zabawą",, lecz w subtelny sposób wywodzi z ",ludycznych", poczynań człowieka najrozmaitsze zjawiska kulturowe - od wojny i prawa po naukę, poezję i sztukę. ",Ludyczność", współokreśla kształt dzieła stworzonego przez homo faber.
Czytaj dalej »

Mirabilia - niezwykłe zjawiska natury oraz osobliwe wypadki o znamionach cudowności - stanowiły przedmiot sporego zainteresowania w dawniejszych epokach kulturowych. Działo się tak z dosyć oczywistych zresztą względów, wśród których naczelne miejsce zdaje się zajmować niewątpliwa sensacyjność owych fenomenów. Nie mniej istotna była też możliwość snucia w toku ich analizy pewnych domysłów co do przyszłości, z którą pozostawały w ścisłym związku. Bibliotheca Curiosa jest kontynuacją serii KSIĘGI OSOBLIWE, która ukazywała się w latach 2002-2003 nakładem Wydawnictwa Uniwersytetu Wrocławskiego
Czytaj dalej »

Każdy, kto choć raz się spowiadał, ma własne doświadczenia, wątpliwości i pytania dotyczące tego sakramentu. Pytań zadanych w tej książce doświadczonemu spowiednikowi przez jego dwie dociekliwe rozmówczynie jest grubo ponad setka, musiał on zatem dwoić się i troić, by na wszystkie znaleźć przekonującą odpowiedź. Efektem jest wszechstronny leksykon sakramentu pojednania obejmujący wyłącznie sprawy ważne i najważniejsze. Książka przynosi odpowiedzi na wiele pytań: kto wymyślił spowiedź? jakie były początki tego sakramentu, jak ewoluowała jego forma? dlaczego ludzie unikają spowiedzi? czym najczęściej grzeszą spowiednicy? czy klerycy w seminarium mają praktyczne ćwiczenia ze spowiadania? czym jest grzech? ile musi ważyć grzech, żeby był ciężki? jakie pokusy niesie ze sobą Internet? czy przez Internet można się spowiadać? czy zawsze można uniknąć wzięcia lub dania łapówki? czy dziś seks jest jeszcze grzechem? jak bardzo spowiednik może wnikać w problemy penitenta? kiedy warto się zdecydować na stałego spowiednika? kiedy wolno ujawnić tajemnicę spowiedzi? czym różni się spowiedź od psychoanalizy? czy spowiedź może prowadzić do nerwicy? jak zrobić dobry rachunek sumienia? czy żal za grzechy trzeba odczuwać? czy pokuta to to samo co zadośćuczynienie? Ojciec Piotr Jordan Śliwiński dał się poznać jako znakomity spowiednik, kierownik duchowy i rekolekcjonista osób konsekrowanych i świeckich. Jest doktorem filozofii, wicerektorem i wykładowcą Wyższego Seminarium Duchownego Braci Mniejszych Kapucynów w Krakowie, kierownikiem Sekcji Filozoficznej Polskiego Towarzystwa Teologicznego, współpracownikiem Dominikańskiego Centrum Informacji o Sektach i Nowych Ruchach Religijnych w Krakowie, autorem publikacji z zakresu filozofii, antropologii kultury i nowej religijności. Wraz z innymi kapucynami prowadzi Szkołę dla Spowiedników, której celem jest umożliwienie księżom pogłębienia wiedzy, dzielenia się doświadczeniem oraz szukania odpowiedzi na nurtujące ich pytania. Program szkoły uzyskał aprobatę Komisji Duchowieństwa Konferencji Episkopatu Polski, która objęła ją swoim patronatem. Spotkania Szkoły dla Spowiedników odbywają się w Skomielnej Czarnej niedaleko Krakowa.
Czytaj dalej »

Wzniesiona na Ostrowie Tumskim katedra św. Piotra i św. Pawła nazywana jest Matką Kościołów w Polsce. Stając się królewską nekropolią, bazylika wyniesiona została do szczególnej godności i znaczenia pomnika początków dziejów państwa polskiego, a jednocześnie symbolu ciągłości pokoleń. W jej tysiącletnie dzieje wpisane są najważniejsze momenty polskiej historii i chrześcijaństwa.
Czytaj dalej »

Album zawiera nowe kompozycje siostry Albiny przeznaczone na Wielki Post i Wielkanoc, w tym stroiki wielkanocne. Uzupełniają je bukiety na stoły oraz kompozycje w koszach. Album został pomyślany jako praktyczna pomoc dla osób zajmujących się dekoracjami kwiatowymi, nie tylko w kościele. Z myślą o początkujących zamieszczono w nim porady ułatwiające stopniowe poznawanie tajników warsztatu.
Czytaj dalej »

Modlitewnik wydany z okazji 150 rocznicy objawień zawiera m.in. historię objawień w Lourdes nowennę do Matki Boskiej nowennę, koronkę i modlitwę błagalną Jana Pawła II godzinki o Najświętszej Maryi Pannie z Lourdes akty poświęcenia się Matce Bożej, prośby, litanie mały egzorcyzm maryjny różaniec święty z rozważaniami Jana Pawła II różne modlitwy o uzdrowienie
Czytaj dalej »

Książka opowiada historię objawień i historię życia świętej Bernadetty Soubirous oraz stanowi wprowadzenie w najważniejsze treści objawień Maryjnych w Lourdes.
Czytaj dalej »

Dowody Męki Chrystusa! Najnowsze odkrycia! Sensacyjne fakty! W bazylice św. Dionizego w Argenteuil jest przechowywana splamiona krwią tunika, uznawana przez wielu za autentyczne świadectwo Męki Jezusa Chrystusa. Jaka jest jej historia? W jaki sposób osiem wieków temu znalazła się na zachodzie Europy? Jakie są wyniki najnowszych badań? Co łączy ją z Całunem Turyńskim? Jakie są jego dzieje i najnowsze odkrycia naukowców badających tę niezwykłą tkaninę? Tunika z Argenteuil została niespodziewanie odkryta we Francji ok. 1150 roku. Jest szatą tkaną w całości, ukrytą w murach kościoła klasztoru benedyktynów w Argenteuil, niedaleko Paryża. Według tradycji, szata miała pojawić się w mieście w 800 roku, kiedy to cesarz Karol Wielki otrzymał ją w prezencie od cesarzowej Ireny z Konstantynopola. Tunika z Argenteuil to wełniane okrycie w kolorze brązowo-purpurowym, niezbyt oszczędzone przez upływ czasu. Mogłaby być to jedna z szat, którą Jezus miał ubraną bezpośrednio na skórze podczas drogi krzyżowej. Najnowsze odkrycia historyków zdają się potwierdzać tę tradycję, a inne poszukiwania pozwalają poznać jej losy w pierwszych wiekach. W świetle ostatnich historycznych i naukowych odkryć zaprezentowanych w tej książce, zaczynamy wreszcie poznawać prawdę o Relikwiach związanych z Męką Pańską.
Czytaj dalej »

Niezwykłe losy Malchosa - sługi arcykapłana Kajfasza - któremu podczas pojmania Jezusa w Ogrójcu św. Piotr obciął ucho. Plastyczne realia życia w Jerozolimie i pasjonująca historia nawrócenia. FRAGMENT POWIEŚCI Siedział tam, gdzie zawsze pragnął być: po prawej ręce jednego z najpotężniejszych ludzi w Jerozolimie ? Kajfasza, najwyższego kapłana. I wówczas, podczas tego, co miało być rutynowym aresztowaniem, nic nieznaczący wieśniak błysnął mieczem przy jego głowie. I jego życie miało się zmienić na zawsze. Zadanie było proste: towarzyszyć rzymskim żołnierzom i zdrajcy do nieznanego miejsca, gdzie znajdował się Bluźnierca. A następnie przyprowadzić go do Kajfasza na proces i nieuniknioną egzekucję. Żaden z oddziału żołnierzy nie zauważył, że ręka ucznia powoli wsuwa się za tunikę, aż do chwili, gdy przy głowie Malchosa błysnął miecz. Uchylił się, ale nie był dość szybki. Potworny ból poraził mu zmysły, a krew zaczęła płynąć z otwartej rany po odciętym uchu. Wówczas stało się coś niewiarygodnego. Człowiek, którego mieli pojmać, szybko podniósł to, co niegdyś było uchem. Gdy żołnierze stali jak skamieniali, Człowiek ów wyciągnął do niego rękę i dotknął rany. Czy to był sen? Cud? W tamtej chwili Malchos wiedział tylko tyle, że ból ustał, a krew przestała płynąć. Został uzdrowiony. Kajfasz nakazał mu nikomu nie wyjawiać tego, co się stało. Gdyby opowiedział to choć jednej osobie, ściągnąłby śmierć na siebie i na swoją rodzinę. Ale życie Malchosa już nigdy nie będzie takie samo. A jego historia zostanie jednak opowiedziana.
Czytaj dalej »

Interesująca lektura dla wszystkich zainteresowanych tematem życia i duchowości przeżywanej we wspólnocie zakonnej. ?Tajemnice zakonu? to fascynująca opowieść o życiu w zakonnych murach. Ojciec Leon Knabit przedstawia w niej świat zamknięty dla zwykłego człowieka. Książka, miejscami poważna, miejscami pełna humoru i ciepła, dotyka takich zagadnień jak powołanie, przyczyny wstąpienia do klasztoru i kwestie życia w odosobnieniu. Odpowiada także na pytania o to, czym różnią się współczesne zakony od dawnych, w jaki sposób nowoczesność przeniknęła do zakonów, zmieniając nieco ich charakter. Ojciec Leon Knabit (ur. 1929) ? Benedyktyn, rekolekcjonista. Autor wielu książek. Prowadził programy telewizyjne w Telewizji Polskiej ?Ojciec Leon zaprasza?, ?Salomon? oraz ?Credo?. Był jednym z redaktorów półrocznika ?Cenobium?. Znany jest ze swej otwartości, dobrego kontaktu z młodzieżą i poczucia humoru. Artur Sporniak ? dziennikarz Tygodnika Powszechnego, współautor i autor kilku książek, rozmów na tematy związane z wiarą, m.in. ?Autobiografia z ojcem Joachimem Badenim?, ?Schody do nieba?.
Czytaj dalej »

Od Matki pustyni do matki rodziny, od benedyktyńskiej wizjonerki do franciszkańskiej tercjarki, od dominikańskiej mistyczki do ?szalonej w Chrystusie?, od księżnej angielskiej do księżnej palatyńskiej, od karmelitanki z Lisieux do karmelitanki z Oświęcimia ? siedem rozdziałów opowiada o licznych, różniących się od siebie chrześcijankach, które przez wieki wychwalały Stwórcę, ?opiewając? godność Jego stworzenia. Są to między innymi: Radegunda, Brygida z Kildare, Hildegarda z Bingen, Ducelina z Digne, Katarzyna ze Sieny, Julianna z Norwich, Koleta z Corbie, Gabriela de Coignard, Agnieszka z Langeac, Joanna Franciszka de Chantal, pani de SĂŠvignĂŠ, księżna palatyńska, Anna Katarzyna Emmerich, Eugenia de GuĂŠrin, pani Swietczyna, hrabina de SĂŠgur, Teresa z Lisieux, Maria NoĂŤl, Edyta Stein.
Czytaj dalej »

Życie konsekrowane budzi różnorakie emocje, a sprawa celibatu jak zwykle budzi szczególne zainteresowanie. Relacja kapłan - kobieta przybiera zaskakujące formy, od niedojrzałych reakcji, aż po przykłady świętych jak Franciszek i Klara. Kościół bez kobiet i kapłanów! To absurd! Maryja uczy i kobietę, i mężczyznę, co to znaczy być kobietą. Kobieta nosi w sobie dar i tajemnicę. A daru i tajemnicy swoją posługą dotyka kapłan. Jaka zatem powinna być poprawna relacja kapłana z kobietą? Czy bezżeństwo kapłana jest separacją od świata kobiet, czy od konkretnej kobiety? Czy możliwa jest miłość między nimi? Co w sytuacji, kiedy pojawia się nienawiść? Niniejsza publikacja jest próbą odpowiedzi na te i tym podobne pytania.
Czytaj dalej »

Dzisiejszy Iran zawieszony jest pomiędzy postępem a tradycją, która tu ma wiele barw, a nawet odcieni. Jeden Iran to spadkobierca wspaniałej kultury perskiej, inny to kraj koczowników i wytwórców dywanów, jest też Iran sztywnych norm zachowań i ściśle określonych ról społecznych. Iran ? kraina gościnności czy wreszcie Iran muzułmański ? umiarkowanych reformatorów i konserwatywnych ajatollahów. Co ten kraj wybierze? W którą stronę pójdzie? Nic nie jest jeszcze przesądzone. Taki właśnie Iran opisuje Ana Brionos, która oparła swoją książkę na bardzo prostym, ale wcale nie tak nieoczywistym pomyśle. Wiosną 2001 roku pojechała do Isfahanu ? magicznego miasta perskich kobierców, turkusowych kopuł i strzelistych minaretów ? zamieszkała u tradycyjnej rodziny handlującej dywanami na pobliskim bazarze i godzinami przesiadywała w ich sklepie ? tytułowej ?Jaskini Ali Baby?. Tam parzyła aromatyczną herbatę, nalewała ją do pękatych szklaneczek, częstowała przybyszów ? a przy tym zadawała nieskończoną ilość pytań. Pomysł może i prosty, ale tylko dla kogoś, kto, jak Ana, zna perski, od trzydziestu lat regularnie odwiedza Iran, ma ogromną wiedzę na temat tego kraju i tutejszych tradycji i po prostu wie, jakie pytania zadać. Siedząc całymi dniami w sklepie, Ana nauczyła się siłą rzeczy dużo o wełnianych i jedwabnych dywanach z różnych regionów Iranu, o trudnej sztuce ich wytwarzania i wymagającej jeszcze większego kunsztu sztuce ich sprzedawania. O ile bazar jest światem mężczyzn, do którego została wpuszczona po starej znajomości, o tyle dom jest domeną kobiet, po której poruszała się z większą swobodą. Z kobietami Ana rozmawiała bardziej otwarcie, choć czasem, ze względu na skrajnie różne doświadczenia życiowe, wymagało to od niej nie lada dyplomacji. W wolnym czasie Ana wędrowała po ogromnym isfahańskim bazarze ? ostoi irańskiej tradycji, przypatrywała się codziennemu życiu zaprzyjaźnionej rodziny i ich znajomych, uczestniczyła w lokalnych świętach, przygotowywała miejscowe potrawy, a także odwiedziła dawnych znajomych w Teheranie i żyjące w górach plemię koczowników ? jak zawsze ciekawa świata, otwarta na ludzi i pozbawiona uprzedzeń. Napisana z pasją książka Any ?W jaskini Ali Baby? przypomina malowniczy, mieniącymi się kolorami perski dywan o bogatym splocie i subtelnym, choć pełnym detali wzorze, w którym pojawia się wszystko, co składa się na codzienne życie we współczesnym Iranie, od tak prozaicznych rzeczy, jak: higiena intymna, wygląd mieszkań i funkcjonowanie rodziny, poprzez przepisy kulinarne, rodzaje i gatunki tutejszych dywanów, zasady irańskiej mody dla kobiet i różnorakie konsekwencje noszenia przez nie hedżabu, zakazane potańcówki młodzieżowe, irański rap, aż po takie kwestie, jak: feminizm w wydaniu irańskim, irańska emigracji, ciągle żywa wojna z Irakiem, polityczne prześladowania i złożone mechanizmy funkcjonowania państwa rządzonego przez religijne władze. Książka ta to niezwykła relacja z podróży kobiety zgodnie z tutejszym zwyczajem zakrytej od stóp do głowy, kobiety wrażliwej na otaczający ją świat i życzliwej dla mieszkających tu ludzi, kobiety mądrej i ciepłej, która przede wszystkim chce zrozumieć, opisać i wytłumaczyć swoje doświadczenia, uciekając od jednoznacznych i powierzchownych ocen.
Czytaj dalej »